Via internet verbonden met de wereld (sept. 2000)

Bij binnenkomst word ik begroet door twee enthousiaste honden. Jeanine nodigt me uit om een stoel te pakken en bij haar bed te komen zitten.

Velen van ons kennen de naam van Jeanine o.a. als maker van de liturgieroosters. Ik vraag haar hoe ze betrokken is geraakt bij het werk van de parochie.

"Het was in het begin van de jaren ‘80 toen ik door Cor Spithoven gevraagd werd om mee te helpen met de voorbereiding van de kerstviering voor kinderen. Daarna raakte ik betrokken bij de kinderverteldienst. En zo rolde ik van het een in het ander. Ik kwam in de gezinsvieringgroep, het liturgisch overleg en het centraal catechese overleg voor kinderen. Later volgde de hoogtijdagengroep en het dekenaal liturgisch beraad.

Alles wat met geloven te maken heeft, spreekt mij erg aan en eigenlijk had ik graag theologie willen studeren.. Ik ben van huis uit katholiek opgevoed en dat heeft een basis gegeven. Maar op latere leeftijd ben ik een tijdje niet meer in de kerk geweest. Maar de kerk is me toch weer gaan trekken. God is altijd een belangrijke waarde geweest in mijn leven. Ik kan me eigenlijk geen leven zonder geloof voorstellen. Ik wil er altijd meer van weten. Niet om God te doorgronden, want de Eeuwige is een mysterie, maar om te proberen God in mijn leven zichtbaar te maken. En daarvoor heb ik geestelijk voedsel nodig. Jaren geleden heb ik deelgenomen aan gespreksgroepen met Chrétienne Nibbelke en later aan cursussen van Hans Huitema. Daarna heb ik de pastorale school gedaan en 3 modules kadervorming. Maar toen was het uit met het feest, want mijn ziekte was zover voortgeschreden dat ik die bijeenkomsten niet meer kon bezoeken.

Nadat ik de pastorale school had afgerond heeft men mij gevraagd voor de commissie ‘vitalisering en beleid’ Deze commissie heeft een lange tijd ook hier in huis vergaderd. Wij hebben de nieuwe structuur van de parochie uitgewerkt en op poten gezet. De inrichting van de parochievergadering en de omvorming van de kerkberaden tot commissies kerkcentrum. Nadat de structuur was ingevoerd heeft de commissie de opdracht teruggegeven aan het kerkbestuur

Ik mis het erg dat ik niet meer naar de kerk kan. Ik mis het stuk gemeenschap, het samen het geloof vieren. Het is belangrijk voor mij om nog steeds in de tekstgroep van de Emmauskerk te zitten. Hier bij mij thuis worden de vieringen overdacht en samengesteld. Dat geeft mij toch wel een flink stuk geestelijk voedsel.

Een paar jaar geleden ben ik in de Emmauskerk nog voorgegaan in de rolstoel. Dat was heel ingrijpend voor mij. Wanneer de mensen gereageerd hadden van ‘moet dat nou zo nodig’, dan was ik er meteen mee gestopt. Dat zou de doodsteek geweest zijn. Maar het is gelukkig heel positief ontvangen. De mensen vonden dat ik een heldere stem had en goed verstaanbaar was. Ik ben gevraagd om ook overwegingen te maken. Dat vond en vind ik erg moeilijk. Hans de Vries ‘houdt’ mijn overwegingen. Hij leest ze niet voor, maar brengt ze alsof het zijn eigen woorden zijn. Dat doet hij erg knap."

Hoe maak je een overweging?

"Eerst overdenken we de lezingen. Op grond daarvan wordt een thema gekozen voor de viering. Dan begint het werk aan de overweging. Als je maar eerst een begin hebt dat de mensen pakt, een binnenkomer, dan komt de rest ook wel. Je moet natuurlijk ook wel weten wat je over wilt brengen. Je vraagt je soms af wat je wel en niet kan zeggen, maar ik geloof dat je in de Emmauskerk veel kan zeggen."

Naast haar bed staat een computer met een draadloos toetsenbord en een draadloze muis. Daarop maakt ze ook de liturgieroosters en de dienlijsten van de Emmauskerk. "Ik word steeds handiger met dat ding.
Ik vind het fijn dat ik op zo’n manier toch overal bij betrokken blijf."

Ik vraag Jeanine wat ze nu precies mankeert.

"De tussenwervelschijven van mijn rug zijn van een hele slechte kwaliteit. Ik kan nu nog amper lopen of zitten. Ik lig nu 3½ jaar op bed en ik ben nooit zonder pijn. Daar komt geen verandering meer in; opereren kan niet meer. De mensen vragen mij wel eens: ‘Ben je niet verschrikkelijk kwaad op God?’ Maar het zit niet in mijn aard om chagrijnig te zijn. Daar schiet je niets mee op. Daar maak je het alleen maar erger mee. Je moet niet kijken naar wat je niet meer kunt, maar naar wat nog wel. Misschien zit God wel in het feit dat ik me nooit verveel. Ik heb de gave gekregen om creatief met mijn handen bezig te zijn."

Ze toont me de prachtige quilts die ze maakt. Via internet en E-mail staat ze in contact met quilt-makers in de hele wereld. Ze maak ook schitterende dingen voor ‘eigen handen’.

Eenmaal per maand komt hier in huis de bijbelgroep bij elkaar. We praten dan met elkaar over de lezingen van de dag. Ik vind het een gemis dat er, afgezien van dit initiatief, sinds Chrétienne geen gespreksgroepen meer zijn in de parochie. De bijeenkomsten geven mij in ieder geval een enorme ‘push up’, waarop ik het weer lang kan volhouden."

Voordat ik afscheid van haar kan nemen vertelt ze me vol humor nog tal van anekdotes over onze turbulente parochie waar ze ondanks haar ziekbed middenin staat.

U kunt e-mailen naar Jeanine op: jeanine.vandalen@raketnet.nl

Paul Nieuwenhuis